ไม่มีของขวัญชิ้นใดในชีวิตมีค่าเท่ากับของขวัญในวันเกิดที่ผ่านมา

 

ไม่ช่ายของหรอกที่มันมีค่า ไม่ช่ายสิ่งที่ฉันเห็นหรอกที่มีค่า ไม่ใช้สิ่งที่เธอพูด

 

หากแต่มันคือความทรงจำที่แสนดี ความทรงจำที่จะทำให้ฉันรู้ว่า

 

วันเกิดปีที่ฉันอายุ ยี่สิบห้า เป็นวันที่ฉันได้รับสิ่งที่มีค่าสิ่งหนึ่งในชีวิต

 

ของขวัญที่เป็นความทรงจำ และไม่เคยได้สัมผัสมันจากที่ไหน

 

เธอให้สิ่งที่ฉันไม่เคยได้รับ เป็นสิ่งที่ไม่เคยได้จากใคร

 

 

 

อนาคตไม่เคยแน่นอน อย่ามองมันเป็นความผิดพลาด

 

อย่าคิดฝันว่าทำไม่ได้ อนาคตยังมีอะไรมากมาย

 

เราทำได้ทุกอย่าง ถ้าแน่ใจในความคิด

 

วันนี้ฉันอาจรู้สึกชาๆ ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานเหมือนกัน

 

แต่อย่าห่วงเลย เดินไปเดินมาสักพักก็หาย

 

 

วันนี้วันที่มิตรภาพกลับมาสู่ชีวิต กรอบรอบๆตัวเองเริ่มหายไป

วันที่ได้รู้ตัวเองว่า นี่เรายังเป็นมนุษย์ธรรมดา เป็นสัตว์สังคมธรรมดา

สิ่งพื้นฐานที่ปัจเจกพึงมีคือ สัมพันธ์ สังคม เงิน อ้อ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

ไม่ได้วิเศษวิโสไปกว่าสิ่งที่มันควรจะเป็น

เกิดเป็นม่ะม่วงก็โตมาเป็นมะม่วง

ก็แค่หวังว่าจะได้เกิดเป้นถั่วเขียว โตมาจะได้เป็นถั่วงอก

สุดท้ายมันก็ได้แค่คิด


เรื่องมันเกิดขึ้นในร้านเหล้าร้านนึง ไม่รู้อารมณ์ไหนเหมือนกัน กินเหล้ายังมีอารมณ์จะคิด

คนเรามีเหตุผลอะไรที่ไปร้านเหล้าเคยนึกกันมั้งป่ะ เหตุผลของคนอื่นๆนอกจากตัวเอง

บางคนไปหาหญิง บางคนไปหาหนุ่ม บางคนไปหาปัญหา บางคนไปสร้างปัญหา

บางคนไปจบปัญหา บางคนไปเช็คหน้าตาตัวเอง บางคนไปเต้น บางคนไปเมา

บางคนมาบ้า บางคนมาล่า บางคนมาหางาน บางคนมาหาตัง บางคนมาทำบุญ!!

บางคนไปฟังเพลง บางคนแค่พาใครบางคนมา บางคนไปฉลองอะไรสักอย่าง

บางคนไปกินข้าว บางคนไปคุยงาน บางคนก็แค่ไปดู บางคนไปนั่งหลับ

บางคนก็แค่ขี้เกียจอยู่บ้าน บางคนก็มากะเพื่อนเพราะอยู่ห้องคนเดียวไม่ได้

แต่บางคนก็มานั่งอยู่คนเดียวกินเหล้าเมามาย ฯลฯ

ตัวผมเอง เพื่อเจอเพื่อคุยกับเพื่อน ระบายอะไรบางอย่างออกไป

แล้วกรอกเหล้าเข้าไปดับความคิดตัวเองลงไปทีละส่วนๆ


เห็นป่ะว่า คนเรามันเป้นสัตว์สังคมขนาดไหน

ไม่ว่าจะมีเป้าหมายอะไรในการมา จุดหมายแรกของแต่ละคนก็คือร้านเหล้า

เอ้างง!!!


สรุปไปเลยขี้เกียจคิดละ

ถ้าเป้าหมายในการมาร้านเหล้า คือเป้าหมายในชีวิต แล้วร้านเหล้าคือสังคม

---

คนแต่ละคนมีเป้าหมายในชีวิตต่างกันแค่ไหน

จุดเริ่มที่เล็กที่สุดก็ต้องเป็นความสัมพันธ์ เป็นสังคม หรืออะไรสักอย่างที่ไม่ใช่แค่ตัวเอง



ผมว่ามันแปลกดีนะ  เคยถามตัวเองตลอดว่าทำไมต้องมีสังคม

ไม่เคยคิดว่าคำตอบตัวเองจะไปอยู่ในที่ที่คุ้นเคย

อาจเพราะปกติ ไปเมาแล้วกลับ หลับแล้วก็ลืม

ในช่วงเวลานี้ที่ความคิดเกือบจะ shot down ตัวมันเอง

ก็ดันเจอคำตอบของความสงสัย


เราเดินไปพร้อมกับสิ่งนี้ก็ได้ ไม่เห็นต้องตัดอะไรเลย

ชีวิตมันก็เหมือนการไปร้านเหล้า ไม่ว่าจะไปเพื่อหวังอะไร

ไม่ว่าจะสมหวังในสิ่งที่หวังหรือไม่ มันก็เป็นการพาตัวเองไปหาโลก

ได้กินเหล้าเหมือนได้กินประสบการณ์ ได้เห็นเหตุการณ์ ได้พบประสบการณ์



ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ เสมอ นั่นแหละสังคม ทำให้คนได้เรียนรู้ตลอดเวลาไม่มีวันสิ้นสุด

ถึงเป้าหมายจะต่างกัน แต่วิธีการที่เราเลือกไม่เคยต่างกันเลย... สังคม...

เรื่องน่าดีใจอีกเรื่องในช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมา

ความสุขที่ได้รับจากการทำอาหารให้ใครสักคนได้ทาน (ไม่ได้หมายถึงแฟน เพราะไม่มี)

สืบเนื่องมาจากการไปเรียนอาหารยุโรป อาหารที่ต้องบอกว่าแทบจะไม่ได้สนใจเลยทานได้และได้ทานจิงๆแล้วชอบก็ไม่กี่อย่างส่วนใหญ่ก็เป็นจานเนื้อสัตว์ทั้งหลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งสเต็ก ชอบมากๆ
แต่ก่อนหน้านี้ผมทำครั้งไหนก็ตามซอสที่ใช้ก็เป็นซอสม่ะเขือเทศธรรมดาๆ ส่วนเนื้อก็ใช้หมูน้อยธรรมดาๆ
แต่หลังจากไปเรียนก็บ้าพลังซื้อเม็ดพริกไทยสด วิปครีม แล้วก็เนื้อ ที่สำคัญคนอร์สูตรเนื้ออีกก้อน ห่ะๆ
กำลังดูถูกอยู่อะดิว่า เก่งนัก ทำไมใช้คนอร์ ตอบได้เลยว่าไม่เก่ง ไม่สามารถทำ
brown beef stock เองที่บ้านได้ บ้านไม่มีเตาอบนั่นเอง

ทำเสร็จออกมาหน้าตาดูดีใช้ได้แต่เหนียวชิบหายเลย มืดฟันเลื่อยยังเอาไม่อยู่
เพราะผมใช้เศษเนื้อนั่นเอง แล้วบ้าพลังทอดเป็น medium rare เนื้อดิบๆก็เหนียวอยู่แล้ว
พอโดนความร้อนไปนิดนึง พังผืดที่ติดตามเศษเนื้อมันก็ยิ่งเหนียว สุดท้ายทนไม่ได้
ต้องไปทำให้สุก เอาไปเวฟอีก5นาที ว่าห้าห้า แค่นี้ก็อร่อยแล้ว


อีกเมนูสตูว์เนื้อ โหะๆ สูตรฮิปโปเองครับท่าน มันก็ต่อยอดมาจากเศษเนื้อของอันบนอะแหละ
เนื้อมันเหนียวจัดจิงๆ ประจวบกับพึ่งได้เรียนการทำสตูว์ไก่มา คิดว่าน่าจะอร่อยเหมือนกัน
ก็เลยจัดการหั่นเนื้อเป็นชิ้นๆ แล้วก็เอาไปผัดเนย จากนั้นก็เอาออกใส่หม้อ ใส่เนยในกระทะเดิม
ใส่หอม ผัดๆๆ กลัวว่าจะไม่เปรี้ยวทำไงดีเพราะในสูตรมันใส่ไวน์ขาว เปรี้ยวได้ใจ เราจะทำไงดี
บ้านมี อสร. อาจช่วยได้ ใส่ไปสักนิดนึง กลัวมีกลิ่นก็ผัดให้กลิ่นหายนิดนึง
แล้วก็ใส่ซอสมะเขือเทศธรรมดาๆลงไปนิดนึงผัดๆๆ พอดีชอบความเผ็ดแอบใส่ซอสพริกไปด้วย
ได้ทั้งเผ็ดทั้งเปรี่ยวได้สองต่อเลยสบาย ผัดไปอีกนิดแล้วก็ใส่แป้งเค้กลงไป

พอดีว่าซื้อแป้งเค้กเตรียมมาทำแพนเค้กแต่ว่า...ใช้ทำสตูว์ก็แล้วกัน

ใส่แป้งพอประมานผัดๆๆๆๆ แล้วก็ค่อยๆเทน้ำลงไปนิดนึงคนให้แป้งละลายอย่างให้เป็นก้อน
แต่ผมชอบเป็นก้อนเลยเทหมดเลย จะได้มีอะไรให้เคี้ยว ไม่รู้จะบอกทำไมเหมือนกัน หุหุ
จากนั้นเทใส่หม้อเนื้อ โยนใบกระวานใส่ไป4-5ใบตั้งไฟแรงให้เดือด เบาไฟปิดฝา

รอไปเหอะ เกือบชั่วโมง เดินกลับมาดูอีกที โอ้วติดหม้อๆทำไงดีๆ

อย่างที่บอกอุปกรณ์มันไม่มีหม้อก็หม้อไทยเล็กธรรมดาๆก้นไม่หนาทำไงดีกว่า
นึกขึ้นได้ว่ามีหม้อที่เป็นชั้นล่างสุดของซึ้ง นึกออกกันมั้ยเนี้ย
ไม่เป็นไรช่างมันเอาเป็นว่าเป็นหม้อที่ใหญ่กว่าใบเดิม

ก็เลยเอาหม้อใบน้นมาใส่น้ำแล้วก็เอาหม้ออีกใบมาวางไว้ โหะๆ ฉลาดจิงๆกู แค่นี้ก็ไม่ติดแล้ว
รอไปอีกชั่วโมง เนื้อเปื่อยได้ที่กำลังกินอร่อยเลย
อ้อแอบใส่เม็ดพริกไทยสดไปด้วย โหะๆคิดว่ามันคงเข้ากัน
แถมท้ายด้วยซอยผักชีกับโหระพาใส่ลงไปอีก โหะๆ

ผมว่าอร่อยนะไม่รู้คุณคิดว่ามันกินได้เป่า ห่ะๆ อย่างน้อยผมก็กินหมดแหละ

จริงๆเรื่องที่จะบอก ไม่ใช้วิธีทำอาหารหรอก พอดีนึกขึ้นได้เลยพิมพ์ไปตามที่นึกได้

ความตั้งใจจริงๆจะบอกว่าถ้าคุณชอบทำอาหารคุณตั้งใจจะทำให้ใครกินหรอ

ส่วนตัวผมแล้ว

คนแรกที่ผมตั้งใจจะให้ทานคือตัวเอง เพราะฉะนั้นถ้าผมชอบทานอะไร
นั่นหมายถึงผมต้องทำทานเองที่บ้านได้ เหมือนบ้าง ไม่เหมือนบ้าง
แต่ทำได้ทุกอย่างที่ชอบก็พอ

คนที่สองที่ทำให้กินคือครอบครัว ไม่รู้ว่าผมกลายเป็นพ่อครัวประจำบ้านไปตั้งแต่เมื่อไหร่
รู้ตัวอีกทีก็ต้องทำทุกที แม้จะขี้เกียจแค่ไหนก็ตาม จำได้ว่ามีวันนึงทำปาท่องโก๋ทิ้งไว้ตั้งแต่เช้า
แม่กลับมาทานตอนเย็น อย่างเหนียวแต่มันก็หมด ไม่รู้ว่าเสงสารหรือว่ามันอร่อย
แต่ปาท่องโก๋มันพิเศษด้วยนะ เพราะทำจากซาวโดว์ เปรี้ยวนิดๆ เอิ้กๆ เรื่องของเรื่องคือหมักนาน

จิงๆคนที่สามคงต้องเป็นแฟนหรือคนรัก แต่พอดีไม่มี แต่ยังไงที่เคยมีมามานก็ได้กินหมดแหละ

คนที่สี่คือคุณทุกคน ทุกคนบนโลกนี้ ถ้าทำได้อยากให้เป้นอย่างนั้น ยิ่งถ้าทำมาแล้วได้รับคำชม
หรือติที่สามารถแก้ไจให้ทุกคนได้ทานมันก็จะเป็นอะไรที่ดีมาก

ล่าสุดไปที่ไปเรียน เชฟที่สอนสองคนชิมแล้วก็บอกว่าดี ก็ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดีกับบุคคลในกลุ่มที่สี่
เพราะเชฟคนแรกเป็นชาวสวีส ชาวโรงแรมคงรุ้ดีว่ามีจะดีแค่ไหนถ้าคนสวิสชม
เชฟอีกคนก็เป้นผู้มีตำแหน่งในสมาคมเชฟ สุดยอดแล้วคับ แค่นี้ก็ดีมากมาย

มีความสุขจนวันนี้ ความอยากทำอาหารกลับมาแล้ว หลังจากที่สูญไปในช่วงนึง
ที่เหลือก็ทำความอยากที่เป็นฝัน สร้างมันออกมาให้เป็นความจริง
เกือบถึงเวลาที่ต้องทำอาหารให้คนกลุ่มที่สามทานแล้วอีกแค่เดือนเดียวเอง สู้ๆ

ปล.ไม่ได้บอกว่าไปเรียนการทำอาหารยุโรปนะ แต่บอกว่าเป็นการเรียนอาหารยุโรป มันไม่เหมือนกัน เพราะว่ามันไม่ช่ายแค่ทำอย่างเดียว มันมีอะไรลึกและน่าสนใจกว่าการทำเยอะ

 

ลั้นลา สองสามวันมานี้ มีอารมณ์หว่ะ อารมณ์อยากทำอาหารยุโรปที่อุตสาห์ไปร่ำเรียนมา เสียเวลาไป ไม่อยากให้มันเปล่าประโยชน์

 

เริ่มจากเมนูอาหารเช้าที่แสนง่าย ที่เห็นจากหนังเรื่อง V for vendetta แล้วชอบใจมากๆ ชื่อเมนู มีไข่อยู่ในตะกร้า (Egg in a basket) เห็นแล้วอยากลองกินมากๆ

 

สูตรอาหารแสนง่าย ขนมปังปอน์ดแผ่นนึงเจาะเท่าไข่แดงหรือใหญ่กว่านิดนึง เนย ไข่ จบละ หรือจะใส่ชีสเพิ่มก็ได้ อร่อยดีเหมือนกัน

 

วิธีทำก็อย่างที่บอกเจาะรูปขนมปัง ตั้งกระทะ ใส่เนย วางหนมปังลงไป ตอกไข่ใส่ ปรุงรสเกลือ พริกไทยตามเสต็ป ทอดไฟเบาๆ นานหน่อยแต่อย่างน้อยมันจะได้สุกก่อนที่จะไหม้

 

บ้านใครมีเตาอบ ย้ำว่าเตาอบนะครับ ก็ดีเลย ทำเหมือนกัน แต่ไม่ทอดละ แค่หยอดเนยลงตรงกลาง ตอกไข่ใส่ ปรุงรส แล้วเข้าอบเลย หร่อยๆๆ ถ้าใส่ชีสอีกนะยิ่งสุดยอดๆ

 

ผมบอกว่าเมนูเช้านะแต่ผมกินครั้งแรกตอน สี่ ทุ่ม กว่าๆ ส่วนเมนูที่สอง เฟรนโทส ธรรมดาๆ แต่ดัดแปลงจน.. จะบอกว่าไงดี ก็ทำเหมือนปกติอะแหละ

 

แต่พอดีบ้านไม่มีน้ำผึ่งกะ ไอสซิ่ง เลยโรยน้ำตาลลงไปแทน หึหึ รสออกมา ก็คล้ายๆขนมปังทาเนยอะแหละ แต่ว่าต่างกันตรงที่กินแค่ชิ้นเดียวก็อิ่มแล้วอะ ทั้งไข่ทั้งนมทั้งหนมปัง อิ่มสุดๆ

 

วันนี้อยากลองทำสเต๊กกินดูบ้าง เลยซื้อเนื้อมา เศษเนื้ออะ พอดีม่ะมีตังและฟันก็ยังดี ยังไม่ได้ลองทำ เด๋วทำแล้วจะมาบอกละกันว่าดีเป่า หุหุดัดแปลงสูตรตามประสาคนจนๆ

 

 

ปล. กินเนยวันละ100 g ไม่อ้วนก็ไม่รู้จะบอกว่าไงแล้วเนี้ย เอิ้กๆๆๆ จะมีแฟนมะเนี้ยชาติเนี้ย มีคนบอกว่าคนอ้วนมีอุปสรรค์ในการมีแฟน ไม่ต้องบอกนะว่าเรื่องอะไร

 

ผมเลยเถียงไปว่า ออกจะดีมีแรงกดทับเพิ่มขึ้น หุหุ พูดเผื่อไว้ เพราะยังไม่อ้วนถึงขั้นนั้น แค่อวบๆตอนปลายๆ

 

ดื่มให้กับวันดีๆ วันที่ผมไม่ควรเห็นในสิ่งที่เห็น รู้ในสิ่งที่ไม่ควรรู้ เจอในสิ่งที่ไม่ควรเจอ และสุดท้ายได้ทำในสิ่งที่ไม่สมควรจะทำ

 

อยากให้ในชีวิตรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดสักเพียงครั้ง ให้สิ่งที่พบเจอมันคงเป็นเพียงแค่ฝันไปได้บ้าง

 

มีการ์ตูนเรื่องนึงได้บอกไว้ว่า "นายพบเรื่องเลวร้าย เพราะว่านายมองแต่สิ่งที่เลวร้าย"

 

เพราะผมไม่เคยมองตัวเองมาก่อน แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าผมไม่เคยรู้จักตัวเอง

 

ก็คงใช่ ทุกวันนี้ก็มองแต่คนอื่น วันๆแทบไม่ได้หันมองกระจกเลย

 

ผมอาจจะเคยรู้จักตัวเอง แต่ผมก็อาจจะกำลังวิ่งหนีมันก็ได้ พวกคุณจะรู้อะไร ในเมื่อไม่เคยอยุ่ในที่ที่ผมยืนอยู่

 

ไม่เคยเห็นในสิ่งที่ผมมองเห็น วันนี้เป็นวันดีวันนึง วันที่ผมจะจดจำมันไว้ และเป็นวันที่ผมพยายามจะลืม

 

คุณจะรับรู้ในสิ่งที่คุณไม่เคยเห็น สิ่งที่ผมไม่เคยทำ สิ่งที่ผมไม่เคยเป็น นั่นคือสัญญา

 

 

ปรัญญาที่ผมเคยเรียนรู้จากอาจารย์คนนึงในสมัยที่ผมตั้งใจเรียน คือ

 

"การให้ทุกครั้งย่อมต้องการผลตอบแทน (ย้ำว่าทุกครั้ง) ไม่ว่าจะทางตรงหรือจะทางอ้อม"

 

คุณอาจจะเถียงว่ามันไม่จริง แต่ท้ายที่สุดคุณก็ต้องยอมรับมัน เช่น

 

วันนึงคุณมีแฟนคนนึงที่คุณรักมาก คุณอาจจะยอมทุกอย่างแม้แต่ตายเพื่อเค้า แต่เคยรู้มั้ยว่าจริงๆแล้ว ที่มันเหมือนว่าทำเพื่อคนอื่น

 

แต่ที่สุดแล้วมันก็คือการทำเพื่อตัวเอง อย่างน้อยที่สุดก็คืออยากให้เค้าเห็นบ้าง เห็นว่ามีคุณอยู่ หรือ

 

บางครั้งที่ทำบุญ หวังผลบุญในชาติหน้า หรือจะชาติไหนก็เหอะ มันก็คือหวังผลกับตัวเอง หรือจะบอกว่าไม่หวังอะไรเลยก็ถูก

 

แต่ถามจริงนะ และผมก็ถามมาหลายคนแล้ว ว่าทำบุญไปทำไม คำตอบที่โง่ที่สุดก็คือ

 

ทำแล้วสบายใจ ไม่หวังอะไรตอบแทน สบายใจนั่นแหละ ผลตอบแทนที่คุณต้องการ

 

หารู้ไม่ว่ามันช่างขัดแย้งกับคำตอบซะเหลือเกิน ทำแล้วสบายใจ นั่นแหละสิ่งที่คุณหวังว่าจะได้หลังจากทำบุญ

 

ก็อย่างที่บอก ที่เกรินมา การทำอะไรเพื่ออะไร มันเป็นหลักการ และเหตุผล เหตุทำให้เกิดผล

 

ทำดีให้ใคร ทำอะไรกับใคร ก็ย่อมหวังผลตอบแทน แม้ผลนั้นจะไม่ได้เกิดกับตัวเองก็ตาม แต่มันก็ต้องมีผลอยู่ดี

 

 

 

คำถามพวกนี้จะไม่เกิดขึ้นกับคนหลายๆคนที่ยังไม่เจอ สถานการณ์ที่เรียกร้องบุญคุณ เช่น

 

ทำไมกูทำได้ เมิงทำไม่ได้ว่ะ ทำไมกูไปได้เมิงไปไม่ได้ว่ะ เค้ามากันหมดทำไมไม่มาว่ะ ประโยคกดดันทั้งหลายนั่นแหละ

 

มันเป็นการทวงบุญคุณ หรือจะพูดให้ดูดี มันคือการทวงสิทธิ โดยชอบธรรม หลายคนอ่านแล้วจะมองเห็นภาพ หลายคนไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกนั้น

 

มันอยู่ที่ ประสบการณ์ของแต่ละคน มันอยู่ที่ประสบการณ์ของคุณที่จะรับรู้ความหมายที่ผมอยากบอกหรือเป่า ส่วนผมเองรับรู้ในสิ่งที่เห็นแล้ว

 

 

 

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะรับรู้ และผมยินดีในสิ่งที่ผมเห็น มันเป็นทางสู่ประสบการณ์ที่ผมต้องเจอ และผมก็ได้รับรู้ว่า อย่าทำอะไร เพื่ออะไร

 

อย่าให้มันมีคำถามนี้เกิดขึ้นกับตัวเอง จงบางอย่างเพื่อตัวเอง เท่านั้น เพียงเท่านี้ คำตอบจะอยู่ในมือเรา ในทุกๆคำถาม โดยไม่ต้องตั้งคำถามกับคนอื่น...

 

 

ps. เขียนไปน้ำตาก็จะไหล ไม่คิดว่าวันนึงจะได้พบสิ่งนี้กับคนที่ ... เป็นคุณ..

 

จงตัดสินใจ ก่อนที่ผมจะ... ตัดสินคุณ...

 

ว่าห้าห้า ทำเมนูอาหารเช้าครับท่าน สูตรมันก็ไม่มีอะไรเลย basic สุดๆ เคยทำมาแล้วตอนฝึกงาน

 

แต่ให้ตายเหอะ ประเดิม 3- 4 เมนู

 

เริ่มต้นด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มองในแง่ดี หมดพาระแล้วซินะ ไม่ต้องห่วงอะไรอีกต่อไป

 

ไม่ต้องมองหาคนใกล้ตัวที่ต้องดูแล ที่ต้องแคร์

 

พ่อเคยพูดกับผมว่า ถ้าทำงานได้ก็ไม่จำเป็นต้องมาดูแลพ่อแม่ เพราะว่า

 

พ่อและแม่เป็นข้าราชการทั้งคู่ มีเงินกินไปตลอดแม้จะเกษียญ

 

คือพ่อเค้าพูดในเชิงเงิน คือไม่ต้องหาเงินมาเลี้ยง เค้าเลี้ยงตัวเองได้

 

แล้วก็กลับมาสู้ประโยคเดิมๆ เมิงเอาตัวเองให้รอดเถอะ ไม่ต้องมาห่วงฉัน ห่ะๆ

 

ช่วงสอง สาม เดือน ผ่านมา ได้ยินบ่อยชิบหายเลยคำพูดเนี้ย

 

 

ก็กลายเป้นว่าหาเงินเลี้ยงตัวเองพอนั่นเองไม่ต้องหาเผื่อ ก่อนหน้านี้ห่วงเรื่องบ้าบอ

 

กัวไม่ได้เจอเพื่อนในช่วงเวลานี้ สรุป ก็ไม่เจออยู่ดี เหอะๆ อุตสาห์เลี่ยงโน้นนี่ เลี่ยงงาน

 

สุดท้ายมีนก็ depend on my friend without me.

 

วันบางวันคนที่อยากเจอที่สุดอาจจะเป็นเพื่อน แต่ถ้ามันไม่มาหล่ะ ช่วงนี้น่าคิดนะ

 

ว่าจะมีวันนั้นทำไม เอาเวลามานั่งหางาน ทำงาน ดีกว่า ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมานั่งรอคนอื่น

 

คนที่เรากำหนดไม่ได้ พื้นฐานคนก็บงการตัวเอง เพราะอย่างนั้น เวลาคนบงการคนอื่นได้ถึงมีความสุขไง

 

คนว่างๆเนี้ย น่าคิดจิงๆ ...

 

 

ตอนนี้คุณไม่ว่าง ต่อไปผมก็คงไม่ว่างด้วย ผมจะไม่ทิ้งขว้างโอกาสอีกแล้ว ปัญหาคือมันจะมีอีกมั้ยโอกาส...